Schrijven Online

27 augustus 2020

Beugelbekkies

Op een zonnig terras in het zuiden van Frankrijk probeer ik de woorden op mijn scherm te krijgen, maar de inspiratie voor de nieuwe weekopdracht wil maar niet komen. Ik schuif mijn koffiekopje opzij en wenk de ober. Misschien dat een glas wijn helpt om mijn fantasiestroom op gang te helpen.
De ober neemt mijn bestelling op en als hij wegloopt, valt mijn oog op een goed uitziende man die aan tafeltje verderop zit. Hij lijkt met evenveel belangstelling mijn kant op te kijken. Hij staat op en met zijn afgetrainde, strakke lange lijf loopt hij naar mijn tafeltje. Vlug richt ik mijn blik op het nog altijd lege scherm.

‘Van der Leijen?’
Ik kijk op. Zijn diepe stem heeft iets vaags bekends, maar ik weet zo snel niet waar ik hem van ken.
‘Marlies van der Leijen, toch?’
Ik bekijk de man nog eens goed en ineens begrijp ik wat een van de forumleden bedoelde met zijn prachtige zin: Ik viel in een ravijn van tijd en ruimte.
‘Kees?'

 

In één klap ben ik terug in mijn middelbare schooltijd; waar ik als puisterige puber, compleet met binnen- en buitenbeugel, binnen het populaire meidenclubje slechts geduld werd om hen nog mooier en slanker te doen lijken. Volslank droeg ik steevast de verkeerde kleren, had geen mooie bruine teint, mijn haar zat altijd in een frot en tja, die beugel maakte het af.

De populaire boys hadden hun eigen pispaal: Kees Jansen. Een lange slungel, met zwart piekhaar, handen als kolenschoppen en schoenmaat containerschip. Eveneens behept met een beugel, acné en dezelfde mate van populariteit waren we elkaars evenknie. Tijdens schoolfeesten stonden we meestal samen aan de kant. De gedachte om samen de dansvloer op te gaan kwam niet in ons op. Nee, we durfden elkaar niet te vragen, bang om een flater te slaan. Tijdens de pauzes kwam hij wel eens bij me zitten en dan raakten we aan de praat. Achteraf gezien waren die momenten in de aula, de gesprekken met Kees, wat die schoolperiode het toch enigszins leuk maakte. Henk bezat een bijzondere humor en zijn uitleg over diverse onderwerpen heeft me door menig tentamen gesleept.


Na de HAVO zijn we ieder onze eigen weg gegaan en zijn we het contact verloren. Jaren later hoorde ik dat hij flink doorgestudeerd heeft en nu directeur van een bedrijf in ruimtevaarttechnologie is. Het zou hem flink voor de wind gaan.

Lachend schuift hij bij mij aan tafel.


‘Die prachtige groene ogen herkende ik uit duizenden. Weet je dat je voor mij het mooiste meisje van de klas was.’
Ik voel mijn wangen gloeien. Dat kan hij vast niet menen. Ik ben nog steeds een maatje te veel en alhoewel ik er naar mijn idee goed uitzie, kun je me geen klassieke schoonheid noemen.
‘Jij bent anders ook behoorlijk goed opgedroogd. Je ziet er echt fantastisch uit en als ik de verhalen mag geloven gaat het je erg goed.’
‘Ik mag niet klagen, maar ik heb er wel wat voor moeten doen. Wat zeg je ervan als we een flesje bestellen? Misschien een hapje eten? Volgens mij hebben we elkaar veel te vertellen, net als vroeger.’

Ik klap mijn laptop dicht en stop hem in mijn tas. Ik heb zo’n idee dat ik morgen voldoende inspiratie heb voor een zinderend verhaal.

  • Wix Facebook page
  • LinkedIn Social Icon