Schrijven Online

30 juli 2020

In de ban van de ring

Ze kon er geen genoeg van krijgen. Volmaakte perfectie zoals hij daar lag op een bedje van smetteloos wit satijn. De schittering, de setting, de eenvoud.

De eerste keer was ze enorm geschrokken van de vijf cijfers voor de komma. Dit was zo ver buiten haar bereik, maar ze kon het niet van zich afzetten. ’s Nachts droomde ze van de mooie kleuren die ze zag als de zon er op een bepaald punt op scheen.

Alle andere keren probeerde ze het sieraad te negeren door zich te concentreren op andere pronkstukken, maar tevergeefs. De aantrekkingskracht was te sterk. Het schreeuwde bijna haar naam. Er zat niets anders op dan haar reserves aan te spreken. Deze ring was van haar.

In de verte ziet ze de etalage opdoemen. Als ze dichterbij is gekomen valt het haar op dat er iets aan de schikking is gedaan en als ze voor het raam staat slaat de schrik haar om het hart. HIJ IS WEG!

In paniek rent ze de winkel binnen.
‘Waar is hij?’ schreeuwt ze naar de verkoper. ‘De ring! Gisteren lag hij nog in de etalage. Daar.’ Ze loopt naar de etalage en wijst de plek aan.
‘O, u bedoelt die ring in witgoud met die ovale saffier, omringd door ronde diamantjes? Die heb ik zojuist verkocht aan die mevrouw.’ Hij wijst naar de overkant van de straat.
Woedend duwt ze de verkoper opzij, grist een schaar van de toonbank en rent de winkel uit.

Ze kijkt naar de ring om haar vinger. De vrouw naast haar kermt en in de verte hoort ze het geluid van loeiende sirenes dichterbij komen. Genietend kijkt ze naar de schittering van de diamantjes. Wat een perfectie, wat een schoonheid. Liefdevol streelt ze de steentjes en luistert. Ja, zowaar, ze fluisteren haar naam.

  • Wix Facebook page
  • LinkedIn Social Icon