Schrijfopdracht #315

Schrijven Online

Geplaatst 10 september 2020

In een handgebaar

Naast me zijn twee meisjes in gesprek. Met handbewegingen die haast op een dans lijken wordt elk woord vormgegeven, ondersteund door de mimiek van hun gezicht. Ik hoor geen woorden, alleen smakkende geluiden ondersteund door enkel gekreun.

Sinds de uitbraak van het coronavirus ben ik in de ban van de gebarentaal.

Met belangstelling kijk ik iedere keer weer uit naar de persconferentie van de minister. Niet zozeer om te horen welke maatregelen we nu weer in acht moeten nemen. Nee, mijn belangstelling geldt de gratis lessen in gebaren die me voorgeschoteld worden. Fascinerend om te zien hoe de gebarentolk woorden als reproductiegetal, Outbreak Management Team en “kippen zonder kop” met een ogenschijnlijk simpel gebaar uitbeeldt. Wat heb ik in een deuk gelegen om het woord “hamsteren”. Het ging viraal op social media.
Elke dag oefen ik fanatiek de woorden die me het meest zijn bijgebleven en ik heb intussen een aardig gebarenvocabulaire opgebouwd, denk ik.

Genoeg om niet op te vallen draai ik mijn stoel zo, dat ik het gesprek kan volgen. Dat valt vies tegen. Op tv heb ik het geluid van de spreker erbij, maar hier zit ik te kijken naar een buitenaards gesprek zonder ondertiteling.
De meisjes hebben het gezellig met elkaar. Ze lachen en laten elkaar zien wat ze op hun telefoon hebben staan. Facebook, Tik Tok, Snapchat of Instagram ongetwijfeld.

Plots begint het linker meisje drukker te gebaren. Haar gezichtsuitdrukking verandert van vrolijk naar gespannen. Ze grist de telefoon van het rechter meisje uit haar hand en met opengesperde ogen veegt ze over het scherm. Rechts heeft inmiddels een knalrood hoofd gekregen en kijkt naar de grond. Links blijft maar heen en weer vegen. Ze tikt Rechts aan en vraagt haar, naar ik inschat, om opheldering. Rechts maakt afwerende bewegingen. Ze begint zelfs te huilen en de spanning is voelbaar. Haar gebaren zijn ingetogen, maar die van Links lijken alsmaar feller te worden. Voor mijn gevoel worden hier woorden over tafel geslingerd die ik tijdens een persconferentie nooit te zien zal krijgen. Het is wel duidelijk dat Rechts iets uit te leggen heeft. De choreografie van haar handen verandert langzaam in die van de stervende zwaan.

Links heeft haar tas gepakt en trekt de aandacht van de ober. Met het typische stemgeluid van iemand die geen klankkleuren of toonhoogtes kent, vraagt ze om de rekening en ze staat op.
De finale van de voorstelling is in zicht. De ober overhandigt de rekening aan Links die hem  resoluut aan Rechts geeft. Dit is duidelijk: “Jij betaalt de rekening.” Voor ze wegloopt krijg ik nog een kleine toegift. Ik herken de woorden “jij”, “ik” en “voorbij”. Rechts kan niet anders dan knikken.

Ik drink mijn glas leeg en gebaar de ober.

De opdracht: Schrijf een verhaal in de stijl van de Kronkels van Simon Carmiggelt.

  • Wix Facebook page
  • LinkedIn Social Icon