Schrijfopdracht #312

Schrijven Online

Geplaatst 18 augustus 2020

Laatste avondmaal

Met lood in mijn schoenen loop ik het gebouw binnen. Mijn hart klopt in mijn keel en het zweet staat in mijn handpalmen.

We melden ons bij de receptie, waarna we plaats mogen nemen in de wachtkamer. Mijn vriendin pakt mijn hand stevig vast.
‘Ik hoop toch zo dat hij het is. Dan kun je het eindelijk afsluiten en het een plaatsje geven.’ Ze geeft een aantal bemoedigende klopjes op mijn hand.


Ik kijk haar aan, maar zeg niets. Als hij het is, is mijn leven voorbij. Er zullen zaken aan het licht komen die ik al die jaren verborgen heb weten te houden; het begin van het einde. 

Na een eeuwigheid komt er een vrouw in een witte jas binnen en ze verzoekt ons om haar te volgen. Aan het einde van een naar mijn gevoel eindeloze gang, houdt ze de deur voor ons open en we lopen een ruimte binnen. De wanden lijken door het felle licht van de tl-lampen nog witter. De geur van formaldehyde dringt mijn neus binnen en ik krijg een weeïg gevoel in mijn buik. Schoorvoetend lopen we naar een van de roestvrijstalen snijtafels. Mijn grootste vrees wordt door een smetteloos wit laken aan het zicht onttrokken.

‘Ik moet u waarschuwen,’ zegt de vrouw, ‘Het is geen prettig gezicht. Hij heeft natuurlijk al enige tijd in dat moeras gelegen.’
Tergend langzaam tilt de vrouw het witte laken een stukje op. Het gezicht van mijn vriendin krijgt een asgrauwe kleur en tot ontzetting van de vrouw leegt ze haar maag over de tafel. Ondefinieerbare brokjes van wat eerst onze lunch was, geven het laken een bizar gezicht en ik krijg de slappe lach. Ik herinner me zijn laatste woorden: ‘Jouw lasagne is om te kotsen.’

De opdracht:  Schrijf een verhaal van maximaal 300 woorden waarin een wit laken voorkomt.

  • Wix Facebook page
  • LinkedIn Social Icon