Schrijfopdracht #317

Schrijven Online

Geplaatst23 september 2020

Engel van barmhartigheid

Ik blijf nog even naast haar zitten om mijn hartslag te normaliseren. Ik voel tranen opkomen; we hadden een speciale band. Ze deelde haar zorgen over de toekomst met mij en daardoor wist ik dat ik geen andere keuze had. Ik moest haar helpen, net zoals ik dat bij die anderen heb gedaan.


Ze bleek sterker dan ik had ingeschat en het zweet staat op mijn bovenlip. Ik pak haar hand en houd hem vast. De tranen branden in mijn ogen. Ik ben moe. Er is zoveel leed en ik kan zo weinig doen. 

De familie zal verdrietig zijn. Ze zullen met ongeloof reageren, maar ik weet dat ze stiekem ook opgelucht zullen zijn. Hoe vaak hoor ik op de gang de gesprekken tussen de familieleden over hoe het nu verder moet. Er worden schema’s gemaakt, afspraken verzet en ieder krijgt een taak toebedeeld. Ze zijn het hun moeder immers verplicht.


Ik zie het om me heen zo vaak gebeuren. Een vader of moeder wordt in het begin nog met liefde verzorgd, maar dan komt de vermoeidheid en de irritatie. De beschuldigingen dat de een meer doet dan de ander, of zich juist onttrekt aan de klusjes. Over het bed zullen de woorden gewisseld worden en de ouder zal dit als lijdende onderwerp aanzien en aanhoren.

Vervolgens zullen ze, na een “emotioneel maar vruchtbaar” familieberaad, besluiten dat moeder beter naar een tehuis kan. De zorg voor haar zal “met een zwaar hart” overgedragen worden aan mijn toch al overwerkte collega’s in het verzorgingstehuis. En wie is er dan wederom het lijdend voorwerp? U raadt het al.

Opgelucht dat ik haar dit bespaard heb, werp ik nog één blik op de vrouw in het bed. Ze ligt er zo mooi bij. Mijn missie is weer volbracht. Ik sluit de deur en loop naar de balie. Er is zojuist een nieuwe patiënt binnengebracht.

De opdracht: schrijf een verhaal  vanuit het perspectief van een dader.

  • Wix Facebook page
  • LinkedIn Social Icon