De Kameleon

Het is nu, eens kijken, ruim drie weken geleden sinds ik voor het eerst in het nieuws verscheen. Verdwenen, zeiden ze. Mijn tronie was te zien op nationale en internationale zenders. Niet eens zo’n verkeerde foto, al zeg ik het zelf. Ze twijfelden of ik nog leefde. Reken maar van yes, alive and kicking, hoewel het handiger zou zijn als ze geloofden dat ik het loodje had gelegd.  


Het bedreigen van die viroloog was een goede zet. Ik bracht mijn achtervolgers daarmee precies op het been waarop ik ze wilde hebben, het verkeerde. De media deed de rest: rechtsextremistische radicaal. Natuurlijk, dat zou ik ook zeggen als ik zo’n krantenmagnaat was. Dat verkoopt. Verrassend genoeg krijg ik steun uit een bepaalde hoek van de regering. Die lui sporen niet.

De klopjacht die nu al weken duurt, is een aanfluiting. Denken ze werkelijk dat ze me zullen vinden? Het Nationaal Park Hoge Kempen heb ik twee weken geleden al achter me gelaten. Dat die sukkels daar nog steeds aan het zoeken zijn, ongelooflijk. Dan onderschatten ze de training die ik heb gehad. Ik blonk uit in strategie en camouflage. Zet mij in welke omgeving dan ook en ik vind een manier om erin op te gaan.


In de weken voor mijn verdwijning trof ik de nodige voorbereidingen. Weekendjes weg met de jongens, noemde ik het als mijn vriendin ernaar vroeg. Zij was degene die me als vermist opgaf, het arme schaap. Ik wil haar graag vertellen dat het goed met me gaat, maar het is beter onder de radar te blijven. Ik heb dan ook niets bij me waarmee ze me kunnen traceren.  


Bij de grens van België naar Frankrijk was het even spannend. De Nederlandse vrachtwagenchauffeur die me een lift aanbood, raakte niet uitgepraat over een Belgische militair die ze aan het zoeken waren. De pruik en bril deden hun werk, maar bij het eerstvolgende tankstation over de grens leek het me veiliger een andere reisgenoot te zoeken. Een Duitse vertegenwoordiger bracht me tot aan Parijs.


Daar raakte ik aan de praat met een man die wel iets op mij leek. Hij liep de Camino de Santiago de Compostela en dat bracht me op een idee. Ik besloot met hem de route mee te lopen, low profile. Onderweg gaf hij allerhande tips en tricks. Erg handig is ook het speciale pelgrimspaspoort dat hij bij zich had. Met deze Le Credencial kun je goedkoop overnachten in pelgrimsherbergen, albergues genoemd.


In Blois moest ik afscheid van hem nemen. Hij stelde vragen over berichten die hij in een plaatselijk winkeltje had vernomen. In de krant die hij daar kocht, prijkte levensgroot mijn foto. De grote rugzak die ik bij me had, vond hij ineens verdacht en de blik waarmee hij me observeerde, zei genoeg. Met een beetje mazzel vinden ze zijn lichaam pas als ik lang en breed de oversteek naar Marokko heb gemaakt. Zijn identiteitspapieren en pelgrimspaspoort heb ik in mijn zak gestoken. Mijn baard geeft me een authentieke pelgrimslook en ik draag de scheiding op mijn hoofd zoals hij dat deed.


Ik kreeg een lift naar Poitiers, scheelde me toch een kleine dertig uur lopen. Op een omgevallen boom zit ik nu in het zonnetje en ik teken mijn verhaal op in het notitieboekje dat ik in een buurtsuper kocht. Wie schrijft, die blijft. Zou Spielberg interesse hebben of toch beter Ford Coppola?

Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de