Door de duivel bezeten

Ze is bijna klaar met haar rondwandeling door het Witte Huis, nog één kamer aan het einde van de gang. De deur blijkt op slot.

‘Kan ik u misschien helpen?’

Als door een wesp gestoken, draait ze zich om en ziet een man achter zich staan. Zijn gezicht is verweerd en gerimpeld, zijn ogen staan koud.

‘Ja, ik uh … woon hier pas en ik …’ De man geeft haar de kriebels. ‘Ik ben benieuwd naar wat zich in deze kamer bevindt.’

‘Ik zal de deur voor u openen.’ Hij haalt een sleutel tevoorschijn en lacht. Ze ziet een rij geel verkleurde tanden en zijn ogen lijken even rood op te lichten.


De opvallend kleine kamer is duister en het ruikt er muf. Door het schijnsel vanuit de gang ziet ze in een hoek een kist staan. De kamer is verder leeg.

‘Wat doet deze hier? Is de vorige president hem vergeten?’

De man lacht. ‘Allesbehalve, mevrouw. Deze kist staat er al sinds het Witte Huis nog Executive Mansion heette.’

Jill graaft in haar geheugen. Dat moet ergens begin negentiende eeuw zijn geweest.

‘En hij is nog nooit van zijn plek geweest?’

‘Dat heeft men weleens geprobeerd, de kist laat zich echter niet verhuizen. U moet weten, dit is geen gewone kist. Hij bevat de zielen van degenen die hem aan de duivel verkochten in ruil voor fortuin en succes, uiteraard tegen een bepaalde prijs. Ik mag geen namen noemen, maar als u de geschiedenis erop naslaat, zal u een lichtje opgaan.’

Een koude rilling loopt over haar ruggengraat. In gedachten gaat ze het rijtje presidenten af. Welke prijs hebben zij ervoor moeten betalen?


Langzaam begint haar iets te dagen. Lincoln en Kennedy werden vermoord, Roosevelt kreeg een beroerte en Nixon moest aftreden. Clinton en Trump waren niet helemaal zuiver op de graat - Trump in ieder geval nog steeds niet, van Clinton heeft ze al een tijd niets meer gehoord - maar zij leven allebei nog.

‘Sommige rekeningen worden later pas vereffend,’ zegt de man alsof hij haar gedachten geraden heeft.

‘Clinton wist overigens, in tegenstelling tot andere verleidingen, deze wel te weerstaan, mocht u zich dat afvragen. Ook zonder het verkopen van zijn ziel riep hij hel en verdoemenis over zich af.’

‘En Trump, heeft hij zijn ziel hier achtergelaten?’

‘De tijd zal het leren, mevrouw.’ De blik op zijn gezicht zegt voldoende.


De oude man gaat bij de kist staan en wenkt haar dichterbij.

‘Welk verlangen kan ik voor u in vervulling laten gaan?’

Zijn stem klinkt hypnotiserend en ze ervaart een vreemde aantrekkingskracht. Ze gaat voor de kist staan. Deze is prachtig bewerkt en met haar hand streelt ze het oude hout. Het gevoel wordt sterker en beangstigt haar. Met moeite weet ze haar blik af te wenden.

‘Ik heb genoeg gezien,’ zegt ze en verlaat de kamer. Op de gang ademt ze opgelucht diep in en uit. Ze hoort hoe de kamerdeur achter haar wordt gesloten. Als ze omkijkt is de man nergens meer te bekennen. Alleen een lichte zwavelgeur verraadt zijn aanwezigheid.


Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de