In de greep van zee en wind

Verloren zit hij tussen de torens van zand, overgeleverd aan de toenemende wind en het opkomend tij. Langs de zee wandelt een stelletje hand in hand voorbij, ze hebben alleen oog voor elkaar. In de verte klinkt het uitgelaten geblaf van twee honden. Verder is het strand verlaten, ontsiert door achtergelaten rommel. 


Zilvermeeuwen scheren rakelings over zijn hoofd, luidruchtig op zoek naar iets eetbaars. Een van hen neemt een duikvlucht en landt naast hem bij een plastic bakje waar hij zich tegoed doet aan een restje friet met mayonaise. Hij moet snel zijn, de concurrentie heeft het ook gespot.

Het opstuivende zand geselt zijn versleten lijf. De eens zo weelderige krullen van zijn teddyvacht zijn verdwenen en door een opening in de zijnaad gluurt de vulling naar buiten. Het linkeroog zit los en rechts is met zwart draad een vervanging geborduurd.

Zijn voorpoten zijn tot op de draad toe versleten door het onophoudend gefriemel van kinderhanden; op de uiteinden zijn de opgedroogde sporen van een snotterbel zichtbaar. 

Onvermoeibaar, bijna hypnotiserend rollen de golven af en aan. Steeds een stukje dichterbij. Terwijl de wind aan de ene kant het zand tegen de vesting blaast, overstroomt aan de andere kant het pad van schelpen en likt het water aan de poorten van het zandkasteel.


Juist als het zoute water zijn poten heeft bereikt, klinkt een mannenstem. ‘Daar!’

‘Beer!’ jubelt een kinderstem.

De meeuw krijst verontwaardigd, klemt een stukje friet in zijn snavel en vliegt weg. Voetstappen snellen dichterbij. Niet veel later wordt hij door een wijsvinger en een duim aan zijn oor opgetild en verdwijnt in de omhelzing van twee armen. Op zijn neus vallen druppels van een ander ziltig vocht.

De wind en de zee hebben het nakijken.


Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de