Koffie moment

Bovenaan de roltrap word ik verwelkomd door de geur van koffie, afkomstig van mijn favoriete koffietentje. In de zes maanden dat ik in Basingstoke woonde en werkte, was deze Starbucks mijn toevluchtsoord op de dagen dat ik vrij was. Ik kon hier letterlijk uren doorbrengen. 


Onder het genot van een heerlijke cinamon café mocca, schreef ik blogs, las diverse boeken en observeerde de mensen die voorbijkwamen. Mijn dag was helemaal geslaagd als de manager aanwezig was, het evenbeeld van Samuel L. Jackson. Naast Sean Connery een van de mooiste acteurs die ik ken.


Ik sluit aan in de rij en spied rond. Het is druk en het gaat lastig worden een vrije stoel te vinden. Mijn favoriete plekje bij het raam is helaas bezet. Geduldig schuif ik naar voren tot ik aan de beurt ben.

Over mijn bestelling hoef ik niet na te denken: the usual met een chocolat chip cookie. De barista is een vertrouwd gezicht en we wisselen de in Engeland gebruikelijke beleefdheden uit. Op haar gezicht meen ik een vage blik van herkenning te zien, maar wellicht is de wens de vader van de gedachte. 


Terwijl ik wacht op de bereiding van mijn koffie, zie ik dat in het hoekje bij het raam iemand aanstalten maakt om te vertrekken. Nauwlettend houd ik haar in de gaten en zodra ik de kans krijg installeer ik me op de vrijgekomen plaats. Niet veel later kan ik mijn bestelling ophalen.

De koffie is heet; voorzichtig neem ik een slok en geniet van de smaak van koffie en mokka. De koek is precies zoals hij moet zijn, lekker klef en zoet. Tevreden leun ik achterover in de stoel. 


Met een mengeling van soul en jazz op de achtergrond, denk ik terug aan de periode dat ik hier bijna dagelijks kwam. Meestal alleen, soms met een collega. De vriendelijkheid van de mensen, de schoonheid van de taal, de uitdaging van het werk en het gevoel van vrijheid maakte dat ik me perfect gelukkig voelde. 

Weemoedig neem ik de laatste slok. 


Dan zie ik een andere bekende verschijning uit de keuken achter de toonbank vandaan komen. Als in slow-motion lijkt hij zich door de ruimte te bewegen. Hier en daar staat hij stil om een praatje te maken. Samuel L. Jackson is in the house. Ook bij mijn tafeltje houdt hij stil. 

‘How are you today, love?’ 

Mijn dag is volmaakt.

Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de