Kwakkelkont

‘Mevrouw de Vries!’ klinkt het door de intercom. Moeizaam hijs ik me uit de wachtkamerstoel. Ik strompel, snotter, traan en wankel naar de spreekkamer, de deur staat op een kier.


Zonder van zijn beeldscherm op te kijken, wenkt mijn huisarts me met driftige gebaren naar binnen. Sneller dan ik ga, lukt niet. Hijgend en puffend laat ik me vallen op de stoel tegenover de arts, nog steeds druk met het staren naar zijn computerscherm. Mijn gerochel en gepiep trekt uiteindelijk zijn aandacht. ‘Mevrouw de Vries, wat kan ik voor u betekenen?’ ‘Ik tob met mijn gezondheid, dokter. Mijn knieën kreunen, mijn hartkleppen rammelen en ik hoor een constant geruis in mijn oren.’ ‘Hmmm,’ klinkt het niet al te enthousiast. ‘Als ik mijn neus snuit, moet ik een zakdoek voor mijn ogen houden en als ik huil, loopt mijn neus leeg.’ ‘Zo, zo.’ Ik verschuif wat in mijn stoel. ‘Zitten gaat ook moeilijk. Mijn staartbeen zendt voortdurend bliksemschichten door mijn ruggengraat. Ik zweer het u, het lijkt wel morse.’


De man schudt zijn hoofd en begint driftig te tikken op zijn toetsenbord onderwijl onbegrijpelijke termen mompelend, alle eindigend op -ose, -itis en -oom.

Het gemompel maakt me zenuwachtig. ‘Is het ernstig, dokter?’ In gedachten zie ik mijn levenseinde voor me. Hoe lang zou ik nog hebben?

Zwijgend kijkt de dokter me aan. Het zweet breekt me uit.

‘Dokter?’

Hij pakt een formulier en haalt een pen uit zijn borstzak. Tergend langzaam schroeft hij de dop eraf en begint te schrijven. Zonder zijn blik van het formulier te nemen geeft hij me zijn conclusie: ‘Mevrouwtje, u lijdt aan acute kwakkelitis en ik schrijf u een ontkwakkelkuur voor.’

Even vrees ik hallucinatie aan mijn lijst van kwalen te moeten toevoegen. Ik zweer dat ik vraagtekens zie zweven boven het bureau.

‘Kwakkelewattus?’

'Kwakkelitis; niets om u zorgen over te maken. Ik verwijs u naar onze beste ontkwakkelaarster. Met de nodige kwakzalfjes en kwakkelarij bent u in no time weer de oude.’ Hij vouwt het papier dubbel en staat op. Behulpzaam helpt hij me uit de stoel en begeleidt me naar de deur waar hij me het formulier overhandigt.

‘De assistente zal een afspraak voor u maken. Dokter Tik gaat u er weer helemaal bovenop helpen.’


Met een duwtje sta ik op de gang, de deur sluit achter me. Ik vouw het papier open en probeer de hanenpotenschrijfsels te lezen. Het enige dat ik kan ontcijferen is de aanhef: Beste Luna.

Hopelijk kan dokter Tik de rest wel lezen.


Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de