Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de verpleegkundige die me naar de operatieafdeling reed, is hij de knapste narcotiseur van het ziekenhuis. Hij mag er inderdaad wezen.

Zijn verschijning is niet de enige oorzaak van mijn torenhoge bloeddruk. Ik schijt zeven kleuren, niet alleen vanwege het laxeermiddel. Ik spreek mezelf moed in: het is een simpele ingreep, het gaat vaker goed dan niet, ze weten wat ze doen.


Met een vlotte beweging schuift hij de naald in mijn arm en sluit het infuus erop aan. Achter hem trekt een assistent vloeistof op uit een flacon. Dat zal het narcosemiddel zijn. Op commando tel ik terug van tien naar … Mijn lijf ontspant, mijn armen en benen worden zwaar. Mijn oogleden vallen dicht, maar waarom hoor ik alles nog? Ik voel hoe mijn buik wordt ontbloot en hoe ze het koele jodium over mijn huid smeren. Dat is vreemd: ik hoor dit niet te voelen. Mijn lijf is niet in beweging te krijgen en er komt geen geluid over mijn lippen. Wat gebeurt er?

Dan hoor ik de chirurg ‘scalpel’ zeggen en ik voel een scherpe pijn in mijn buik langzaam van links naar rechts. Nee! O mijn God, dit kan niet waar zijn! Dit is de nachtmerrie die ik had. Is er niemand die het in de gaten heeft? Help! Help me dan!

De monitor piept en een alarm klinkt. ‘Hartslag en bloeddruk lopen gevaarlijk op, dokter.’

‘Stop!!’ Stemmen klinken door elkaar; vragend, paniekerig, verwijtend. Ik vang flarden op: ‘… verkeerde flacon … nog niet onder zeil … net op tijd ... heeft geluk gehad.’ Zachte handen strelen mijn voorhoofd. ‘Mevrouw, gaat het?’

Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Het verhaal dat er niet kwam

Met grote ogen en een brede grijns kijkt hij me aan. Het uitsnijden is goed gelukt en het flikkeren van het waxinelichtje in zijn binnenste geeft zijn ogen iets sprankelends. Straks zet ik hem bij de