Opoffering

Ik stap op de tram naar het Waterlooplein. Het is druk en ik moet me staande houden aan een paal in het gangpad. Mijn rugzak is zwaar, net als de mentale bagage die ik meedraag. De relatie met mijn vrouw eindigde in een vechtscheiding: ik mocht de kinderen niet meer zien en eindigde op straat. 

Elke hoek en steeg die voorbijgaat, brengt herinneringen naar boven. Ik zie de portieken waarin ik in vochtige slaapzakken sliep. De tram rijdt langs vuilniscontainers waaruit ik mijn eten bij elkaar schraapte. We passeren steegjes waar ik doorheen zwalkte, zo dronken als een Maleier, uitgekotst door de maatschappij.


‘De Heer is groot, de Heer is almachtig!’ riepen we vanmorgen vol overgave, handen in de lucht, onze gezichten gekeerd naar de man op het podium. Onze leider, mijn held. Mijn hart stroomde over bij het zien van zijn rijzige gestalte. Hij is onze rots. Als hij begint te spreken, hangt iedereen aan zijn lippen. 


Ik ken zijn echte naam niet, we noemen hem Leider.

Leider haalde me uit de goot. Letterlijk. Hij liet me kennismaken met de Heer, Hij die alle zonden vergeeft en ik voelde verlichting. Ik zag weer licht aan het eind van de tunnel op het moment dat ik in totale duisternis leefde. Hij bood me een kans mijn leven te beteren; ik nam het met beide handen aan.


De tram rijdt verder, op weg naar het licht. Langs de route zie ik hoe de goddelozen gewoon hun gang kunnen gaan. Ze leven in zonde en hebben overal maling aan. Ze hebben niet in de gaten hoe ze de wereld om zeep helpen. We moeten hun ogen openen, predikt Leider. Hij spreekt uit ervaring; hij heeft gereisd en zag de wereld in zijn meest gruwelijk vorm. Regelmatig laat hij ons beelden van zijn reizen zien, hoe de goddelozen de wereld om zeep helpen. Hartverscheurend. Ik bewonder zijn bescheidenheid. Zijn hele leven staat in dienst van de Heer. Zelden zag ik een onbaatzuchtiger man.

Leider heeft me bevorderd tot krijger, het grootste compliment dat je kunt krijgen. Ik mag daadwerkelijk iets doen tegen de goddelozen, wat een eer. Enkele familieleden zijn al uitgezonden naar diverse steden in de wereld. Leider berichtte ons dat zij succesvol waren op hun missie. Zij zullen eeuwig geroemd worden om hun heldendaad, hun namen met respect uitgesproken.


Nu valt mij de eer te beurt in hun voetsporen te treden, hier in Amsterdam. Mijn rugzak hangt oncomfortabel op mijn rug als ik uitstap. Volhouden, moedig ik mezelf aan. Leider zal trots op je zijn. Denk aan de eeuwige roem. Het vervult mijn hart dat ik eindelijk iets voor hem terug kan doen. Het zweet gutst over mijn rug als ik het volle Waterlooplein oploop, mijn hart gaat tekeer. Ik ontwijk de blikken van de goddelozen, ik walg van ze. Zij hebben het zichzelf aangedaan en moeten gestraft worden. Alles voor de liefde van de Heer, alles voor de liefde van Leider. Ik sla een kruis en druk op de knop.

Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de