Regie in eigen hand

‘Weet je het zeker?’ vraagt mijn huisarts. Ik knik. Ja, ik weet het zeker. Ik zag de lijdensweg bij mijn man: de aftakeling van zijn geheugen, het verlies van zijn identiteit, de argwaan jegens iedereen die hem voorheen zo vertrouwd was en de blik in zijn ogen toen de zorg voor hem mij te zwaar werd.


Nu dezelfde diagnose bij mij is vastgesteld, heb ik het besluit genomen. Ik wil het leven met waardigheid en bij mijn volle - nou ja zo goed als volle - verstand vaarwel zeggen. Ik wil niet verworden tot een wezen dat haar eigen kinderen niet meer kent, haar eigen naam niet meer weet. Een vrouw die gedoemd is terug te gaan naar de luiertijd omdat ze haar ontlasting en urine niet meer op kan houden en zich bij elke hoek in de gang afvraagt wanneer ze weer thuis is.


Ik heb het nachthemd aangetrokken dat ik tijdens mijn huwelijksnacht ook aanhad. Fred vond het zo mooi. Het kostte me een rib uit mijn lijf; het was het meer dan waard. Her en der zitten mottengaatjes, maar ach, veel langer hoeft hij ook niet meer mee. Als een koningin lig ik in bed, voor de laatste keer. Op het nachtkast liggen de spullen voor het infuus. De huisarts vraagt welke arm. Links, ben ik geneigd te zeggen. Voor het doneren van plasma gaf ik ook altijd mijn linkerarm. ‘Laten we eens gek doen,’ zeg ik met een knipoog, ‘neem mijn rechterarm, het maakt nu toch niet meer uit.’ Dat het voor de dokter geen alledaagse routine is, blijkt uit zijn licht bevende hand. Ik leg mijn gerimpelde hand op zijn arm. ‘Het is goed.’ De naald glijdt in het vat.


De kinderen zitten met betraande gezichten rond mijn bed, hun partners aan hun zijde. Van mijn vrienden en familie heb ik eerder afscheid genomen, de kleinkinderen wil ik er niet bij hebben. Laat ze mij herinneren zoals ik was: de sterke, goedlachse oma, altijd in voor een geintje. Geen geintjes deze keer. Langzaam spuit de dokter het middel door de infuusnaald.

Op het voeteneind wordt een schim zichtbaar: mijn zus. Haar ogen zijn nog net zo prachtig groen als ik in mijn herinnering had, haar lach nog net zo stralend. Haar vertrouwde stem stelt me gerust en ik geef me over. 

Nadat de dokter mijn dood heeft vastgesteld, zal hij mijn kinderen een laatste groet van mij overhandigen.

Ik heb jullie gegeven wat ik had, geleerd wat ik wist, liefgehad zoals ik het meegekregen heb. Als dit niet voldoende was, leer er dan van en doe het beter. Ik heb mijn best gedaan. XXX mama

Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de