Tot aan mijn dood

“Ik verklaar dat ik mijn hele leven, of het nu lang of kort is, u zal dienen.”

Mijn stem galmt in de grote kathedraal als ik deze plechtige belofte aan mijn volk doe. Had ik een keus? Ik denk het niet. Had ik kunnen weigeren? Net als mijn oom bij zijn broer deed en mijn zus opzadelen met deze taak? Niet echt, we leven in een tijd waarin ieder van ons zich in zijn lot schikt. Bovendien ligt het niet in mijn aard, daarvoor lijk ik te veel op mijn vader. Hij heeft me het plichtsbesef al vroeg bijgebracht.


Ik wist dat deze dag vroeg of laat zou komen, het had van mij ook wel iets later gemogen. Het zou me meer tijd gegeven hebben om van mijn jeugd te genieten, met mijn man een gezin te starten en mijn kinderen in hun belangrijkste levensfase groot te brengen zonder de druk van deze bijzondere baan. Mijn vader zou het me ongetwijfeld gegund hebben, ware het niet dat zijn einde veel te vroeg kwam.


De route naar de kathedraal stond vol zwaaiende en juichende mensen. De koets waarin we zaten, was allesbehalve comfortabel, maar ik bleef lachen en vriendelijk terugzwaaien. Mijn man slaat zich er tot dusver goed doorheen. Ook hij heeft zich moeten schikken in zijn lot. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. We hebben onze meningsverschillen, net als ieder ander koppel. We droomden wat we zouden doen als … Het blijft bij dromen.


In deze imposante kerk voel ik letterlijk de druk van wat me te wachten staat. De jurk die ik aanheb, past er perfect bij: de met goud- en zilverdraad geborduurde stof, afgezet met parels, is erg zwaar en ik kan me er nauwelijks vrij in bewegen. Hij blijft ook steeds haken aan de loper in de kathedraal. De mantel doet daar nog een schepje bovenop. De lange sleep lijkt me bij elke stap terug te willen houden.

De kroon op mijn hoofd weegt voor mijn gevoel een ton. Twee kilo, zeiden ze me bij het oefenen. Vooral mijn hoofd niet buigen, was het advies, anders breekt mijn nek. Dat zou wel een heel voortijdig einde zijn. Nee, ik zal mijn hoofd rechthouden, zo lang als het mij gegeven is.

Recente blogposts

Alles weergeven

Liefde voor altijd

De verhuisdozen zijn leeggehaald, de spullen hebben een nieuwe plek gekregen. Vertwijfeld kijk ik in de laatste doos die ik leeghaalde. Geen Teddy. Waar is mijn oude knuffel? Ik weet zeker dat ik hem

Een tweede leven

Ze streelt de hand van haar zoon, hij voelt nog warm. Het rijzen en dalen van zijn borstkas gaat vergezeld van een kakafonie van pieptonen uit de apparatuur langs zijn bed. In het begin werd ze er hor

Op het nippertje

Zullen we beginnen?’ Als ik niet zo zenuwachtig was, zou ik genieten van de knappe man die naast de operatietafel staat. Gisteren maakte ik al kennis met hem bij het preoperatief onderzoek. Volgens de