Schrijfopdracht #319

Schrijven Online

Geplaatst 7 oktober  2020

Vergane glorie

‘Bijna! Nog twee dozen!’ roep ik naar beneden.
‘Oké, dan dek ik de tafel vast. We kunnen over een half uur eten,’ hoor ik als antwoord.

Ik schuif de laatste dozen naar voren. Het stof kriebelt in mijn neus.
De verhuizing naar een kleiner huis dwingt me tot het maken van keuzes. Meer dan de helft van de opslag is inmiddels in de afvalcontainer beland. Van veel spullen op zolder wist ik niet eens meer dat ik ze bewaard had en het was regelmatig een trip down memory lane: alle babyspullen, mijn oude schoolboeken, cassettebandjes en kinderspeelgoed. Het merendeel was echter gewoon rommel waar ik zonder moeite afscheid van kon nemen. De laatste dozen zullen naar mijn idee ook geen probleem opleveren. De dikke stoflaag bewijst dat ik er zeker veertig jaar niet ingekeken heb.

In de eerste doos vind ik een hoop oude tijdschriften en naaipatronen. Geen idee waarom ik die ooit bewaard heb; de modellen zijn hopeloos gedateerd. Al zou ik ze nog willen gebruiken, mijn naaimachine herkent me niet meer, zo lang heb ik daar al niet meer achter gezeten. Nee, deze kunnen in de bak voor het oud papier.

De laatste doos is met tape dichtgeplakt. Even twijfel ik of ik het ongezien zal weggooien, maar mijn nieuwsgierigheid wint het. Stel dat er een waardevol schilderijtje inzit of iets dergelijks. Ik zie me al zitten bij Tussen Kunst en Kitsch. Met een glimlach peuter ik de tape los en open de doos. De inhoud is afgedekt met een oude krant uit 1980. Op de voorpagina lees ik dat aartsbisschop Oscar Romero is vermoord en in de Golf van Mexico is men erin geslaagd de oliebron te dichten die al sinds 3 juni 1979 lekte. 

Ik leg de krant opzij en als ik in de doos kijk, voel ik het bloed uit mijn gezicht trekken. Een voor een haal ik er de herinneringen uit van een leven dat ik zo succesvol achter me wist te laten.
Uit het niets voel ik de kou weer in mijn botten en de pijn in mijn voeten van het heen en weer lopen op veel te hoge hakken. Ik hoor de geile praat van de mannen in hun auto als ze me door het opengedraaide raampje aanspreken. Met bevende handen pak ik het laatste item. Het lakleer zit vol scheuren en valt haast uit elkaar, maar ik herken onmiskenbaar mijn lange rode regenjas.

De opdracht: Schrijf een eigen herinnering of verzin er een bij de woorden: lange rode regenjas.

  • Wix Facebook page
  • LinkedIn Social Icon